|
Twee jaar geleden, op 29 mei 2009, hebben wij de grondsteen geplaatst in onze school en wel 'op een speciale plek, daar waar wij elkaar dagelijks ontmoeten' zoals het in onze grondsteenspreuk verwoord staat. Velen hebben bijgedragen aan het leggen van de grondsteen, zowel volwassenen als kinderen. In de kinderen mag deze spreuk onbewust werkzaam zijn, voor ons volwassenen is het mooi er af en toe bewust bij stil te kunnen staan. Dat laatste doen wij nu d.m.v. deze brief en gebeurde ook onlangs in het Oudercafé.
Op 18 mei was een kleine groep ouders op school aanwezig die, nadat de grondsteenspreuk geklonken had, van Magda een warm en geïnspireerd verslag kreeg over het proces dat aan het ontstaan van de grondsteenspreuk en de grondsteenlegging vooraf is gegaan. Haar eigen betrokkenheid maakte de aanwezigen (opnieuw) bewust van de diepgang en de intensiteit die met onze grondsteen verbonden zijn. Daarna is de grondsteen nogmaals gelezen terwijl allen om de grondsteen heen stonden. De herinneringen aan de grondsteenlegging werden in ons levend en natuurlijk met elkaar gedeeld.
De rest van de avond zijn we bezig geweest met het maken (en weer opruimen) van zandmandala's. De zandmandala als symbool voor de betrokkenheid bij school en tevens als teken van de vergankelijkheid van dit contact. Hanneke de Graaf heeft ons die avond begeleid en ons ingevoerd in het vanuit een meditatieve houding samen werken. In het maken van de zandmandala 's hebben we op een bijzondere wijze kunnen oefenen in communiceren. De grondsteenspreuk was onze leidraad, maar de bedoeling was dat de mandala zou ontstaan zonder dat de een de ander mondeling aanwijzingen zou geven over de volgende gewenste stap. Kijken wat er gebeurt en daarin participeren. Communicatie zonder mondeling taalgebruik dus.
In het woord communiceren zit het woord communie wat betekent verbinding maken met jezelf en de ander. Dit is ook inherent aan het leggen van een grondsteen. Een grondsteen kan niet gelegd worden als iedereen vastzit in persoonlijke meningen en van zijn eigen denkbeelden niet los kan komen. Voor het leggen van een grondsteen moeten we bewust de anderen zoeken. De individuele mens zoekt dan vanuit zijn geïsoleerde zijn, zijn ware gemeenschap. Daarom is het zo mooi dat onze grondsteen twee jaar geleden aan de vooravond van Pinksteren is gelegd, het feest van de individuele mens die, door zich te verbinden met de geest, ware gemeenschap vindt. Al het mens-zijn komt uit dezelfde bron, maar ieder mens vindt in en wint uit die bron verschillende vruchten. Die zijn echter allemaal waardevol en werken verrijkend en aanvullend op elkaar in. Iedere keer als iets in een groter verband wordt gedaan, gaat het om ontmoetingen en gedachtewisselingen met het 'ik' van andere mensen. Dit kan lotsbepalend zijn of ook lot gestuurd, maar als we wakker genoeg zijn merken we hoe deze ontmoetingen in ons een langzame maar zekere verandering voltrekt, en ook dat wij daarvan dan weer iets uit beginnen te stralen in onze omgeving. Door ons dit bewust te zijn kunnen we een leven bevorderende omgeving scheppen.
Alles staat met alles in verband, niemand leeft het leven alleen voor zichzelf. Wat zoeken we d.m.v. communicatie met anderen? In feite het wezen van de ander of van hetgeen waarmee we ons verbinden. Het wezen van iemand of iets laat zich echter alleen ontdekken door de liefde. Communicatie zonder liefde slaat dood, communicatie gedragen door liefdekracht brengt leven, laat de ander/ het andere opbloeien. Daarom spreekt onze grondsteenspreuk over 'ons voelen opgenomen, in liefdevol verbonden zijn'. Vanuit dit liefdevol verbonden zijn kan vertrouwen groeien; in onszelf, in anderen, in het leven. Als we ons dit als grondhouding eigen weten te maken, kan dat wat wij als intentie in het hart van onze school geplaatst hebben werkzaam en heilzaam zijn, zodat 'wortel-, groei- en bloeikrachten zich verder ontplooien tot een veilige sterke basis voor ons allen'.
Babs Willemse |
